Antwerps burgemeester Bart De Wever en schepen Fons Duchateau

Credit: Tom Vaes.

“De strijd is lang niet gestreden”

Niet zelden wordt opgemerkt dat Antwerpen een laboratorium is. In Vlaanderens grootste stad worden niet alleen politieke ontwikkelingen, maar ook sociaal-culturele veranderingen het eerst zichtbaar. Antwerpen heeft zich de voorbije jaren op de kaart gezet als een tolerante, gastvrije en bruisende stad waar de LGBT-gemeenschap altijd welkom is.

Het stond dan ook in de sterren geschreven dat het stadsbestuur een volwaardige partner is geworden van Antwerp Pride dat deze zomer zijn tiende verjaardag viert. Proficiat! Dank ook aan de organisatoren en de tientallen vrijwilligers die Antwerp Pride elk jaar opnieuw in goede banen leiden.

Bij deze tiende editie is het goed om even achterom te kijken. Wat oorspronkelijk een quasi exclusief feest voor de homogemeenschap was, is uitgegroeid tot een manifestatie die door de hele LGBT-gemeenschap wordt gedragen, lokaal en internationaal. Niet zonder belang is het verdwijnen van het woord ‘gay’ in de naam van het festival. De Gay Pride is een Antwerp Pride geworden. Een feest voor alle Antwerpenaars.

Antwerp Pride is van een party-event geëvolueerd naar een meerdaagse gebeurtenis die ook aandacht besteedt aan cultuur in de breedste betekenis van het woord. Het inhoudelijk rijk gestoffeerde programmaboek van deze tiende editie onderlijnt die veelzijdigheid en verbreding. Antwerp Pride is een zomerevenement van formaat geworden, goed voor meer dan 100.000 bezoekers.

“De boodschap van Antwerp Pride wordt tot ver buiten onze stad gehoord en opgepikt”

Het is goed er ook bij deze tiende editie aan te herinneren dat de strijd lang niet gestreden is. Antwerp Pride moet meer dan een feest blijven. Het is even zinvol als noodzakelijk er de hele samenleving aan te herinneren dat het leven van een LGBT’er niet overal even makkelijk en vanzelfsprekend is als bij ons.

Voor veel LGBT’ers rest in meer landen dan we denken slechts een geheim bestaan, levenslange frustratie en ongeneeslijke emotionele littekens. Dat zou in onze 21ste eeuw niet langer het geval mogen zijn. Daarom is het goed dat de  boodschap van Antwerp Pride tot ver buiten onze stad wordt gehoord en opgepikt.

Er is de voorbije jaren op talloze fronten hard gewerkt om het niet-hetero-zijn als een vanzelfsprekende verrijking te aanvaarden. Het kleine België heeft in die mentaliteitswijziging een niet te onderschatten rol gespeeld. Er is een wettelijk kader gecreëerd dat de LGBT-gemeenschap de ruimte geeft om zich maximaal te ontplooien.

Dat wil evenwel niet zeggen dat er ook de komende jaren geen werk meer aan de winkel zou zijn. Hoewel breed aanvaard, is andersgeaardheid nog lang niet op elk maatschappelijk terrein aanvaard.

Gelukkig kent ondertussen ook de sportwereld zijn LGBT-iconen, maar dat wil niet zeggen dat elke professionele of amateurvoetbalvereniging klaar is voor een homo onder de douche, of voor een lesbische korfbalster. Nog te vaak zijn zij het mikpunt van spot of pesterijen. Ook sociale media zijn een door velen gedeeld kanaal waarlangs ongefilterde en anonieme berichten – van dommigheden tot laster – de wereld worden ingestuurd. Op menige werkvloer is het ook nog altijd niet vanzelfsprekend om te zeggen dat je niet in het klassieke hetero-plaatje past. Werkgevers en vakbonden moeten in deze samen hun verantwoordelijkheid opnemen.

De diverse samenstelling van onze stadsgemeenschap is een belangrijke, op de toekomst gerichte troef van Antwerpen. Maar we mogen noch blind, noch doof zijn. Niet alle gemeenschappen en religies die van het stadsweefsel deel uitmaken, zijn helemaal klaar met het LGBT-gegeven. We kunnen alleen maar hopen dat ook in die gemeenschappen en in de schoot van die religies het debat op gang wordt getrokken. De moedige voortrekkers ervan verdienen een voorbeeldfunctie en kunnen op onze steun rekenen.

Ook zij zullen ongetwijfeld hun voordeel kunnen doen met het wetenschappelijke onderzoek omtrent LGBT dat aan onze universiteit en hogescholen wordt verricht. De interuniversitaire masteropleiding Gender & Diversiteit graaft in het verleden om helder naar de toekomst te kunnen kijken.

Hoe werd homoseksualiteit 150 jaar geleden beleefd? Hoe hard hebben lesbische vrouwen gevochten om hun liefdesleven naar eigen aanvoelen en verlangen te mogen invullen? Heeft elke religie het LGBT-verhaal altijd verketterd? Spelen sociaal-culturele factoren een rol?

Uit de antwoorden op al die vragen kan worden geleerd wat er vroeger verkeerd is gegaan en waarom. Zo zullen fouten in de toekomst makkelijker vermeden kunnen worden. Inburgering en diversiteit worden versneld wanneer ons collectief geheugen wordt gedeeld. Op een gemeenschappelijke sokkel van normen en waarden kan worden gebouwd aan een open en verdraagzame samenleving.

“De Antwerpenaars zijn verheugd om ook bij deze tiende verjaardag van de Antwerp Pride uw gastheer te mogen zijn”

Het is een prikkelende gedachte bij deze tiende Antwerp Pride in de glazen bol te kijken. Waar zal de LGBT-gemeenschap over tien jaar staan? Is er dan nog nood en behoefte aan holebi-kroegen? Blijven discotheken gescheiden dansavonden organiseren? Aarzelt geen tiener of adolescent nog om thuis en in de vriendenkring te vertellen dat hij liever een meisje zou zijn? Of net zo graag met een vrouw als met een man een intieme relatie aanknoopt?

We weten het niet. Wat we wel weten, is dat we alert en waakzaam moeten blijven. Maar we zijn er samen met u van overtuigd dat diversiteit en verdraagzaamheid ooit hand in hand, arm in arm door de Antwerpse straten zullen flaneren, in elke buurt, in elke wijk.

De Antwerpenaars zijn verheugd om ook bij deze tiende verjaardag van de Antwerp Pride uw gastheer te mogen zijn. Maar meer dan ooit willen we als stadsbestuur ook uw partner zijn om de weg die nog moet worden afgelegd samen in te slaan.

Maak er een feestelijke jubileumeditie van!

Bart De Wever, burgemeester van Antwerpen

Fons Duchateau, schepen bevoegd voor OCMW, Sociale Zaken, Wonen, Diversiteit en Inburgering, Samenlevingsopbouw